یادداشت ميديا فرج نژاد به مناسبت تولد مجله موسيقي ايرانيان

نوزدهم بهمن ماه 1388

از زماني كه شروع به كار در وادي پر نشيب و فراز موسيقي اصيل ايراني كردم، هميشه يرايم سوال بود كه چرا هيچ گاه آنچنان كه بايد نشريه اي وجود ندارد كه به معناي واقعي كلمه دلسوزانه و خالي از هر جناح بندي و مافيايي دست به انتشار اخبار و مقالات هنرمندان بزند و اين توان را داشته باشد كه با نيكنامي، اعتماد هنرمندان را به خود جلب كند.
هميشه اين گونه بوده است كه هنرمندان ما كمتر براي حفظ اين ميراث عالي قدر دست به قلم شده اند و معدود است مقالات و دست نوشته هايي از هنرمندان ما كه بدون مميزي و كج سليقه گي به انتشار رسيده باشد. همين فضاي بسته باعث روي آوردن هنرمندان ما به سكوت شد و بسياري نيز به همان كاستي موجود بسنده كردند و اين حق نبود كه هنرمندان را مسكوت و منزوي ببينيم.
نشريات موجود نيز با وجود زحمات خود كمتر توانستند كه با هنرمندان آنچنان كه شايسته است مشاركت و مشورت داشته باشند و روابط هميشه تعيين كننده بوده است نه حقايق.
در سرزميني چون ايران، با دارا بودن منابع وسيع موسيقايي، امكانات موجود به حق كه جوابگوي اين حجم از آثار و زحمات نيست و اين را به سادگي مي توان احساس كرد.
چرا كه رسانه ها كاملا بر مبناي سلايق خود عمل مي كنند و گاها حركات مخربي هم در رسانه ها مي بينيم كه گويي دوستان ما در رسانه كاملا ذائقه ي تشخيص خود را براي شناخت موسيقي ارزشمند و ماندگار از دست داده اند.
در شرايط موجود و با دشواري ها و بي مهري هاي كنوني بود كه در دنياي بزرگ اينترنت با مجله ي موسيقي ايرانيان طي تماس دوستان آشنا شدم و برايم بسيار جذاب بود كه دوستان هنرمند و حتي سخت گير نيز از وجود اين مجله سخن به ميان مي آورند.
در ادامه با كار اين مجله بيشتر آشنا شدم و برايم جالب بود كه سردبير و اعضاي اين مجله به شكلي مداوم و پيگير اخبار هنرمندان را دنبال كرده و حتي هنرمندان را با تماسهاي مكرر خود مشتاق به همكاري هاي گونا گون مي كنند. حركتي كه بسيار پيش از اين ها بايد توسط رسانه ها و جرايد صورت مي گرفت اين بار به وسيله ي كساني انجام مي شد كه ظاهرا دلسوزانه براي موسيقي ما تلاش مي كنند، نه صرفا براي فروش و كسب درآمد بيشتر.
فعاليت اين مجله را در احوالات فعلي جامعه به فال نيك ميگيرم و همت اين عزيزان را اجر مي نهم و اميدوارم كه با كمك هر چه بيشتر هنرمندان وتلاش مديران، اين مجله هر چه بيشتر شاهد حق گويي در اين مجله باشيم و مجله ي مويسيقي ايرانيان تبديل شود به مكاني امن براي هنرمندان در جهت ارتقا فرهنگ شنيداري و پيشرفت موسيقي ايران زمين.
با آرزوي موفقيت

از زماني كه شروع به كار در وادي پر نشيب و فراز موسيقي اصيل ايراني كردم، هميشه يرايم سوال بود كه چرا هيچ گاه آنچنان كه بايد نشريه اي وجود ندارد كه به معناي واقعي كلمه دلسوزانه و خالي از هر جناح بندي و مافيايي دست به انتشار اخبار و مقالات هنرمندان بزند و اين توان را داشته باشد كه با نيكنامي، اعتماد هنرمندان را به خود جلب كند.
هميشه اين گونه بوده است كه هنرمندان ما كمتر براي حفظ اين ميراث عالي قدر دست به قلم شده اند و معدود است مقالات و دست نوشته هايي از هنرمندان ما كه بدون مميزي و كج سليقه گي به انتشار رسيده باشد. همين فضاي بسته باعث روي آوردن هنرمندان ما به سكوت شد و بسياري نيز به همان كاستي موجود بسنده كردند و اين حق نبود كه هنرمندان را مسكوت و منزوي ببينيم.
نشريات موجود نيز با وجود زحمات خود كمتر توانستند كه با هنرمندان آنچنان كه شايسته است مشاركت و مشورت داشته باشند و روابط هميشه تعيين كننده بوده است نه حقايق.
در سرزميني چون ايران، با دارا بودن منابع وسيع موسيقايي، امكانات موجود به حق كه جوابگوي اين حجم از آثار و زحمات نيست و اين را به سادگي مي توان احساس كرد.
چرا كه رسانه ها كاملا بر مبناي سلايق خود عمل مي كنند و گاها حركات مخربي هم در رسانه ها مي بينيم كه گويي دوستان ما در رسانه كاملا ذائقه ي تشخيص خود را براي شناخت موسيقي ارزشمند و ماندگار از دست داده اند.
در شرايط موجود و با دشواري ها و بي مهري هاي كنوني بود كه در دنياي بزرگ اينترنت با مجله ي موسيقي ايرانيان طي تماس دوستان آشنا شدم و برايم بسيار جذاب بود كه دوستان هنرمند و حتي سخت گير نيز از وجود اين مجله سخن به ميان مي آورند.
در ادامه با كار اين مجله بيشتر آشنا شدم و برايم جالب بود كه سردبير و اعضاي اين مجله به شكلي مداوم و پيگير اخبار هنرمندان را دنبال كرده و حتي هنرمندان را با تماسهاي مكرر خود مشتاق به همكاري هاي گونا گون مي كنند. حركتي كه بسيار پيش از اين ها بايد توسط رسانه ها و جرايد صورت مي گرفت اين بار به وسيله ي كساني انجام مي شد كه ظاهرا دلسوزانه براي موسيقي ما تلاش مي كنند، نه صرفا براي فروش و كسب درآمد بيشتر.
فعاليت اين مجله را در احوالات فعلي جامعه به فال نيك ميگيرم و همت اين عزيزان را اجر مي نهم و اميدوارم كه با كمك هر چه بيشتر هنرمندان وتلاش مديران، اين مجله هر چه بيشتر شاهد حق گويي در اين مجله باشيم و مجله ي مويسيقي ايرانيان تبديل شود به مكاني امن براي هنرمندان در جهت ارتقا فرهنگ شنيداري و پيشرفت موسيقي ايران زمين.
با آرزوي موفقيت